Geri Anasayfa

Detay

TÜRKİYE’DE ÇOK PARTİLİ HAYATA GEÇİŞ SÜRECİ İLE BİRLİKTE TEK BAŞINA İKTİDAR OLAN PARTİLERE YÖNELİK GENEL BİR DEĞERLENDİRME

Özet
Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu takip eden ilk yılların ardından 1946 yılına kadar tek parti iktidarı hâkim olmuştur. Yeni kurulan ülkenin sosyal, ekonomik ve siyasal dönüşümü tek parti tarafından düzenlenmiştir. 1946 yılı ile birlikte çok partili hayata geçiş, çoğulcu demokrasinin siyasal alanda işlemesini sağlamıştır. Bu süreçten sonra Türk siyasal hayatında 2000’li yıllara kadar siyasal iktidar alanında tek parti ve koalisyon hükümetleri görülmüştür. Koalisyon dönemleri genelde siyasal istikrasızlık ile birlikte anılmıştır. Bu durum siyasal destek toplamada her zaman bir araç olarak kullanılmış ve siyasal iktidarın parçalı yapısı bir tehdit olarak görülmüştür. Tek başına iktidar kurabilen partiler Demokrat Parti, Adalet Partisi, Anavatan Partisi ve Adalet ve Kalkınma Partisidir. Tek başına iktidar olan partiler, farklı toplumsal dönemlerin siyasi yansımaları olsalar da ortak dönemsel ve ideolojik koşullar çerçevesinde var olmuştur. Bu ortak noktalar Türk toplumsal ve siyasal yapısı hakkında da ipucu vermektedir. Bu nedenle çalışmada bu dört siyasal partinin kurulma ve iktidar olma süreçlerine yönelik bir değerlendirme yapılarak tek başına iktidar olmanın ortak yönleri ortaya konulmuştur. Çalışmada literatür taraması yapılarak tarihsel bir süreç değerlendirmesi yapılmıştır. Sonuç olarak tek başına iktidar olan partilerin aslında toplumsal taban, ideoloji ve dönemsel koşullarında ortak noktalar olduğu düşüncesi hakim görüş olarak ileri sürülmüştür.

Anahtar Kelimeler
İktidar, Siyasal Parti, Demokrat Parti, Adalet Partisi, Anavatan Partisi, Adalet ve Kalkınma Partisi.